Lekkoatletyka

lekkoatletyka

Sekcja lekkiej atletyki WKS „Śląsk” zaprasza wszystkich chętnych, szczególnie młodzież do uprawiania „królowej sportu” pod okiem wykwalifikowanej kadry szkoleniowej. Prowadzimy szkolenie we wszystkich kategoriach wiekowych i konkurencjach lekkoatletycznych.

Od pół wieku Wojskowy Klub Sportowy „Śląsk” jest „kuźnią talentów sportowych”, z której wyszło wielu wybitnych zawodników, medalistów Olimpijskich, mistrzów Świata i Europy, szczególnie w lekkiej atletyce. Mistrzem Świata może zostać każdy, kto posiada odpowiednie cechy, a ściślej mówiąc talent sportowy. Ale nikt nie wie o swoim talencie zanim nie spróbuje i go nie odkryje. Ponadto sport jest niezwykle ważny w życiu i rozwoju każdego człowieka, uczy i wychowuje. Jest najlepszą formą spędzania wolnego czasu. Treningi w sekcji lekkiej atletyki WKS „Śląsk” z pewnością będą fantastyczną przygodą. Serdecznie zapraszamy do kontaktu z nami.

Poniżej przedstawiamy numery telefonów do trenerów sekcji lekkiej atletyki;

Krótka historia

Jedną z pierwszych dyscyplin, które uprawiali żołnierze w WKS-ie była lekka atletyka. Sekcję założył w 1950 r. płk. Rutkowski. W początkach ważną jej postacią był Stanisław Chomiczewski – pierwszy reprezentant Polski w historii klubu (specjalizował się w biegu na 3000 m przez przeszkody), a po zakończeniu kariery sportowej trener i kierownik. Początkowo największymi sukcesami były mistrzostwa i rekordy Polski. Oba osiągnięcia zapisała na swoim koncie w 1952 r. klubowa sztafeta kobiet 4×100 m w składzie Dukiel, Olejnik, Lenkiewicz, Duch z czasem 51,4 s. Śląsk długo jednak jeszcze opierał się na zawodnikach odbywających służbę wojskową.

Barw klubu bronili sportowcy kończący kariery jak śp. Edward Adamczyk (tyczkarz, wieloboista i olimpijczyk z 1948 r. w… skoku w dal), już uznani, ale mający jeszcze wiele osiągnięć przed sobą, np. sprinter Marian Foik (wicemistrz podczas Olimpiady i ME) lub tacy, którzy dopiero uczyli się, a sławę zyskali już po odejściu z WKS-u: młociarz Tadeusz Rut (trzykrotny olimpijczyk, mistrz Europy), czy Edward Bugała.

Pierwszym, który w Śląsku osiągnął wielki wynik, był dyskobol Edmund Piątkowski – w 1958 r. został mistrzem Europy. Był to pierwszy klubowy sukces na skalę międzynarodową. Ten wyczyn powtórzył w 1966 r. czterystumetrowiec Stanisław Grędziński, który na ME zwyciężył zarówno indywidualnie, jak i w sztafecie.

W drugiej połowie lat 60-tych pojawili się lekkoatleci, którzy na wiele lat związywali się z klubem. W 1968 r. na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku wystartował długodystansowiec Jan Cych. Nie zabrakło też maratończyków. Michał Wójcik na ME był w tej konkurencji 7., a potem przez wiele lat kierował sekcją.

Kolejnym olimpijczykiem w barwach Śląska był skoczek w dal Grzegorz Cybulski, który trafił do Wrocławia po igrzyskach w Monachium (1972). Rok później wywalczył brązowy medal podczas Halowych Mistrzostw Europy. W 1975 r. uzyskał 3. wynik na świecie (8.24). Był to jednocześnie rekord Polski, który przetrwał długie 26 lat! W tym samym roku Cybulski triumfował w Pucharze Świata i na Uniwersjadzie. Niestety nie powiodło mu się ani na ME w Rzymie (1974) ani w Montrealu (1976).

Po kanadyjskich igrzyskach Śląsk zasilił srebrny medalista w sztafecie 4×400 m Ryszard Podlas, który startował na Olimpiadzie w barwach Technika Pracze. Już w nowych barwach dwukrotnie zajął 2. miejsce w zawodach Pucharu Świata W 1978 został wicemistrzem Europy zarówno na otwartym stadionie (w sztafecie), jak i w hali (indywidualnie). W finałach Pucharu Europy zdobył srebro i brąz, na 3. miejscu również ukończył bieg podczas Uniwersjady.

Do Moskwy (1980) pojechało trzech lekkoatletów z WKS-u. Jednak ani oszczepnik Dariusz Adamus, ani długodystansowiec Krzysztof Wesołowski, ani trójskoczek Zdzisław Hoffmann nie awansowali do finału. Wesołowski do dziś jest rekordzistą świata w nietypowej konkurencji – biegu na 2000 m z przeszkodami. Hoffmann zaś może się pochwalić niesamowitym sukcesem, jakim niewątpliwie był złoty medal wywalczony podczas I Mistrzostw Świata w 1983 r. W 1986 r. lekkoatleci Śląska spadli na rok do II ligi. Przy okazji przenieśli się na nowy stadion przy ul. Skarbowców.

Kolejna fala świetnych sportowców przyszła w następnej dekadzie. Sekcja w tym czasie zaczęła się specjalizować w biegach krótkich. Trener Józef Lisowski wychował całe pokolenie czterystumetrowców z Robertem Maćkowiakiem na czele. Pierwszym sukcesem tego pokolenia było zdobycie mistrzostwa Europy juniorów w sztafecie w 1989 r na dystansie… 4×100 m. Startujący wówczas w reprezentacji Polski Maćkowiak odnosił później sukcesy indywidualnie wśród seniorów. W 1998 r. został wicemistrzem Europy, zaś na hali w 2002 r. wywalczył brąz. Ten drugi rezultat powtórzył 4 lata później.

Apogeum możliwości „lisowczyków” przyszło na rok 2001, kiedy to reprezentacja Polski z 3 zawodnikami Śląska w składzie (Piotr Rysiukiewicz, Jacek Bocian, Maćkowiak) i Lisowskim jako coachem wywalczyła Halowe Mistrzostwo Świata! Rok później, już bez Bociana, polscy czterystumetrowcy byli także najlepsi na hali w Europie.

W 1999 r. sztafeta Biało-Czerwonych sięgnęła dwa razy po wicemistrzostwo świata, zarówno na otwartym stadionie, jak i pod dachem przegrali tylko ze Stanami Zjednoczonymi. Uzyskany w japońskim Maebashi czas (3:03:01) jest do dziś halowym rekordem Europy!

Rok wcześniej Rysiukiewicz i Maćkowiak pobiegli po wicemistrzostwo Europy ulegając Brytyjczykom (Bocian startował w półfinale). Ten pierwszy znalazł się także w składzie sztafety, która wywalczyła brązowy medal ME w 2006 r. Na tej samej imprezie Śląsk miał swojego przedstawiciela w gronie wicemistrzów Europy na dystansie 4×100 m – był nim Marcin Jędrusiński. Kolejnym z wychowanków trenera Lisowskiego jest Marcin Marciniszyn, halowy wicemistrz świata z 2006 r. oraz dwukrotny brązowy medalista ME w latach 2006 (stadion) i 2007 (hala).

Medalową kolekcję uzupełniają krążki zdobyte w Pucharze Europy, na Światowych Igrzyskach Wojskowych, na Igrzyskach Dobrej Woli, a nawet podczas Igrzysk Frankofońskich.

Polska sztafeta z wrocławianami w składzie mogła w ostatniej dekadzie zdobyć znacznie częściej stawać na podium, ale prześladował ją pech. Na Olimpiadzie w Sydney (2000) na drugiej zmianie przewrócił się Maćkowiak goniący prowadzących Amerykanów. Na Mistrzostwach Europy w 2002 r. Polacy przybiegli na 3. miejscu, ale zostali zdyskwalifikowani po spowodowaniu upadku Niemców. Poodbnie na halowych ME w 2005 r. stracili srebro – tym razem uniemożliwili bieg Hiszpanom. Ponadto kilka razy zajmowali miejsca tuż za podium. Nienajlepiej wiodło im się tylko na Igrzyskach Olimpijskich, ale może za rok w Pekinie wreszcie uda się zdobyć medal.

Prócz czterystumetrowców Śląsk rozsławił Grzegorz Urbanowski, który 10 razy wygrał chodziarskie zawody Paryż-Colmar, uznawane za nieoficjalne mistrzostwa świata.

Dziś lekką atletykę uprawia w Śląsku 5 zawodników z klasą mistrzowską, około 20 z klasą I lub międzynarodową, 25 z niższymi klasami oraz 60 dzieci. Około 10 sportowców ma nadzieję na kwalifikację olimpijską do Pekinu. Oprócz sprinterów dyskobol Piotr Małachowski i Anna Ksok w skoku wzwyż. Mimo wielkich sukcesów biegaczy, w klubie nie zapomniano o innych konkurencjach lekkoatletycznych. Warunki obiektowe powodują jednak, że główny ciężar kładzie się na sprinty, skoki (w dal i wzwyż) oraz rzuty. Planowana jest też reaktywacja biegów długich (od 800 m do maratonu).

W 2001 r. Śląsk musiał opuścić stadion lekkoatletyczny przy ul. Skarbowców. W tej chwili do treningów wynajmowane są obiekty AWF-u, Szkoły Mistrzostwa Sportowego przy ul. Parkowej oraz inne szkolne hale. W kompleksie przy ul. Racławickiej zawodnicy WKS-u wciąż korzystają z siłowni i basenu. W latach 2004-2005 sponsorem sekcji była firma Elite Cafe.

Rok 2008 przeszedł do historii sekcji jako rok w którym zawodnik sekcji Piotr Małachowski zdobył srebrny medal w rzucie dyskiem wynikiem 67,85. Był to pierwszy medal olimpijski zdobyty przez zawodnika Śląska w lekkiej atletyce.

Od roku 2008 następuje dekada sukcesów Piotra Małachowskiego [trener Witold Suski]

Na co złożyło się :

Oprócz Piotra inni zawodnicy naszego kluby reprezentowali nasz kraj z sukcesami na Igrzyskach Olimpijskich, Mistrzostwach Świata, Mistrzostwach Europy.

 Na Igrzyskach w Pekinie 2008 reprezentowały nasz klub Daria Korczyńska w biegu na 100m[ćwierćfinał] i razem z Eweliną Klocek w sztafecie 4 x 100m[finał] oraz Marcin Jędrusiński w sztafecie 4 x 100m.

W Londynie na Igrzyskach w 2012 roku  nasi zawodnicy startowali na 9. 9 miejsce zdobyli : Daria Korczyńska i Ewelina Ptak w sztafecie 4 x 100m[[43,07], Marcin Marciniszyn w sztafecie 4 x 400m[3,02,86] , Robert Kubaczyk w sztafecie 4 x 100m[38,31]

W Rio de Janeiro w 2016 roku 7 miejsce w sztafecie 4 x 400m [3,00,50] zajeli  Łukasz Krawczuk i Jakub Krzewina. Rezerwową w sztafecie 4 x 400m była Ewelina Ptak.

Medaliści Mistrzostw Europy :

Historyczny bo pierwszy medal[srebrny]  zawodniczki naszego klubu na Halowych 

Mistrzostwach Świata w Portland 2016 roku zdobyty Ewelina Ptak w sztafecie 4 x 400m[3,31,15]

Medaliści Halowych Mistrzostw Europy :

Medaliści Młodzieżowych Mistrzostw Europy ;

Medaliści Mistrzostw Europy Juniorów

Ostatni duży sukces naszych zawodników to złoty medal i rekord świata w sztafecie 4 x 400m wynikiem 3,01,77 na Halowych Mistrzostwach Świata  w  Birmingham 2018 roku , który zdobyli Łukasz Krawczuk i Jakub Krzewina.

Zawodnicy sekcji lekkoatletycznej w latach 1996 – 2019 zdobyli na Mistrzostwach Polski we wszystkich kategoriach wiekowych :  ponad 150 złotych medali, 100 srebrnych medali; 60  brązowych medali.

Aktualności

mmp-w-lekkoatletyce
06 września 2020   |   Lekkoatletyka
MMP w lekkoatletyce